piątek, 20 czerwca 2014

"Czerwona piramida" Rick Riordan

 "Od śmierci matki Carter i Sadie są sobie niemal obcy. Dziewczyna mieszka z dziadkami w Londynie, jej brat natomiast podróżuje po świecie z ojcem, wybitnym egiptologiem doktorem Juliusem Kane. Pewnej nocy doktor Kane zabiera Cartera i Sadie na „eksperyment naukowy” do British Museum, w nadziei że uda mu się z powrotem połączyć rodzinę. Zamiast tego jednak uwalnia egipskiego boga Seta, który skazuje doktora na wygnanie, a jego dzieci zmusza do ucieczki. Wkrótce Sadie i Carter odkrywają, że budzą się wszyscy bogowie Egiptu, a najgorszy z nich – Set – chce zniszczyć rodzinę Kane. Aby go powstrzymać, dzieci muszą podjąć niebezpieczną podróż po całym świecie. Będzie to zadanie, które przybliży je do prawdy o rodzinie i ujawni jej powiązania z tajnym stowarzyszeniem istniejącym od czasów faraonów."

Źródło: lubimyczytac.pl



   Serię o Percym Jacksonie autorstwa Ricka Riordana polubiłam, więc nie widziałam powodu dla którego miałabym nie przeczytać pierwszej części "Kronik Rodu Kane" tego autora. Gdy nadarzyła się okazja zapoznania się z "Czerwoną piramidą" skorzystałam. Czy przygody rodzeństwa Kane porwały mnie i sprawiły, że z wielką chęcią chcę poznać kolejne przygody Sadie i Cartera? I tak i nie. Już wyjaśniam dlaczego.

"-Gińcie, wrogowie Ra! - ryknęła Sachmet - Umierajcie w boleściach! 
- Ona jest niemal równie irytująca jak ty - powiedziałem Horusowi. 
- Niemożliwe - odparł - Z Horusem nikt nie może się równać."

   Na plus działa styl autora, który jest prosty i lekki, z łatwością pomaga nam przenieść się w świat przedstawiony. Narracja pierwszoosobowa prowadzona przez dwójkę bohaterów była ciekawym zabiegiem, ale taka narracja jest dobrym rozwiązaniem, gdy postaci są rozdzielone na dłuższy okres czasu, tutaj Sadie i Carter byli cały czas razem, więc po prostu przekazywali (dosłownie) sobie narracje.
   Nie mogę nie wspomnieć o niezłym pomyślę autora. Książka jest nagraniem! Tak, dobrze czytacie. Rodzeństwo Kane opowiada swoją historię nagrywając ją na dyktafon, a ktoś po prostu spisał wszystkie ich słowa. Pierwszy raz spotkałam się z czymś takim, więc pomysł zaciekawił mnie i po części przypadł do gustu.

"Byłem szlachetnym sokołem, panem nieba! Zerwałem się z chodnika i wleciałem prosto w płot."

   Niestety kreacja bohaterów trochę kuleje. Większość postaci jest... nijaka. Sadie i Carter mimo że mają odpowiednio dwanaście i czternaście lat zachowują się jakby mieli szesnaście, siedemnaście! Niestety nie żartuję. Sadie ma dwanaście lat, a gdy zobaczyła pewnego zabójczo przystojnego młodzieńca (cytuje Sadie) to nogi się pod nią ugięły a przy następnych spotkaniach zaczęła nawet z nim flirtować! Nie wiem jak Wy, ale jak ja miałam dwanaście lat to o chłopakach myślałam tylko jak o kolegach, jeszcze lalki mi w głowie były, no ale chyba czasy się zmieniły. Carterowi też miłostki w głowie były, no ale jego jako tako już potrafię zrozumieć, bo jest starszy. ten aspekt w zachowywaniu się jak dorośli zwrócił moją uwagę najbardziej.
   Nie podobało mi się to, że mimo małych problemów główni bohaterowie wychodzili ze wszystkich sytuacji niemal bez szwanku, Sadie oberwała w głowę - za kilka stron już wszystko było w porządku. To, że rodzeństwo Kane było tak dobre w magicznych sztuczkach też mnie męczyło. Rozumiem mieli pewnego rodzaju wsparcie, ale bez przesady, trochę treningu by się przydało, żeby ich umiejętności były bardziej wiarygodne.
   Gdyby Riordan umieścił Sadie i Cartera w przedziale wiekowym piętnaście - siedemnaście, nie czepiałabym się tak bardzo, ale niektóre zachowania rodzeństwa sprawiały, że zapominałam, że są tak młodzi i chyba autor też czasami zapominał w jakim wieku są jego bohaterowie.
   Bogowie egipscy wyszli jakoś tak za miło. Niektórzy byli trochę oschli, ale koniec końców pomagali Kane'om. Zawsze wyobrażałam sobie bóstwa czy to egipskie czy greckie, rzymskie jako surowych i groźnych opiekunów różnych dziedzin, którzy uważają się za lepszych od zwykłych śmiertelników a tutaj bogowie wyszli jakoś tak za ludzko.

"Przypomnijcie mojemu bratu, że Egipcjanie wierzą w potęgę wschodu słońca. Wierzą, że każdy ranek zaczyna nie tylko nowy dzień, ale też nowy świat."

   Akcja nie biegnie, ale pędzi, co z czasem stało się nużące, bo bohaterowie nie mieli chwili wytchnienia, co chwile ktoś albo coś ich atakowało i musieli toczyć walkę na śmierć i życie.
    Pomysł jest największą zaletą "Czerwonej piramidy". Uwielbiam mitologie, nie ważne jaką. Autor wstrzelił się w tematykę, którą lubię. A mitologii egipskiej nie znam za dobrze, więc poznanie jej było ciekawym doświadczeniem.

"Sprawiedliwość oznacza, że wszyscy dostają to, czego potrzebują."

   Historia Sadie i Cartera będzie idealna dla czytelników do czternastego roku życia, starsi raczej nie uwierzą w szczęśliwe zakończenia i bohaterów, którym wszystko się udaje. Może gdybym z historią Kane'ów spotkała się trzy, cztery lata temu to byłabym zachwycona.
   Chyba teraz jestem już za stara na tego typu książki, teraz wolę jak leje się krew, jak bohaterowie z ciężkimi obrażeniami wychodzą z opresji a nawet umierają, bo wtedy cała historia staje się bardziej autentyczna i pokazuje, że nie zawsze wszystko kończy się happy endem. 

   Moja ocena: 6/10

Książka przeczytana w ramach wyzwań: Rekord 2014, Serie na starcie 2014, Klucznik 2014

17 komentarzy:

  1. Czytałem już bardzo dawno temu, lecz za każdym razem wspominam tak samo - było świetnie. Recenzja ciekawa, tak samo jak blog. Będę zaglądać dużo częściej :)
    Pozdrawiam Michał

    OdpowiedzUsuń
  2. Twoja recenzja mnie zaciekawila, ale chyba i tak nie sięgnę po ksiażkę. Jest chyba dla młodszych czytelników i zupełnie mi nie po drodze z taką formą mitologii egipskiej.
    Pozdrawiam
    http://zakurzone-stronice.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  3. Trochę mnie zaskoczyłaś, bo mi książka bardzo przypadła do gustu ;) Myślę, że takie zachowanie da się wyjaśnić przyspieszonym dorastaniem- w końcu musieli ocalić ojca, poznają bogów. Wydaje mi się, że był to swego rodzaju przyspieszony kurs dorastania ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Chyba troszkę za "stara" jestem na tę książkę :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Oglądałam film o Percym i bardzo mi się spodobał. Muszę w końcu wziąć się za tego autora.

    OdpowiedzUsuń
  6. Polubiłam serie, jak wszystkie ksiązki Riordana, ale rzeczywiście wiek postaci trochę oszukany, ale u tego pisarza zawsze tak jest, no może poza ostatnią serią, tam bohaterowie dorośli. ;)

    Pozdrawiam,

    OdpowiedzUsuń
  7. Książki Ricka Riordana bardzo lubię , jednak ta część nie podobała mi się tak jak pozostałe , zwłaszcza ,że główni bohaterowie zachowywali się nie adekwatnie do wieku .. ;)

    OdpowiedzUsuń
  8. Uwielbiam Riordana i jego oba cykle o bogach greckich, więc ta trylogia również jest na mojej liście. Co do tej Sadie... Cóż, z tego co pamiętam w wieku 12 lat już tam się w kimś podkochiwałam, choć to takie czysto platoniczne było, dziecinne zauroczenie. Ale moja koleżanka w tym wieku już miała kilku chłopaków - wszystko zależy od osoby, chociaż generalnie dziewczyny w tym wieku raczej się z tym kryją, niż bawią się we flirty.
    A to wychodzenie ze wszystkiego bez szwanku powoli mnie zaczyna u Riordana denerwować. O ile jeszcze herosi mają jako wytłumaczenie boską krew (no, i oni tam przecież trenują w tym obozie!), to jakoś nie widzę dwójki zwykłych dzieciaków obeznanych w walce. Myślę jednak, że i tak mi się spodoba, bo do wszelakiej mitologii mam wielką słabość, a pod tym względem autor jeszcze nigdy mnie nie zawiódł :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Właśnie, herosi to co innego, bo oni ćwiczyli i wprawiali się w boju, a tutaj Carter bez żadnego przygotowania walczy mieczem jak zawodowiec!
      Mam nadzieje, że tobie bardziej się spodoba :)

      Usuń
  9. Zawsze ciekawił mnie fenomen Ricka Riordana i naprawdę żałuję, że póki co nie sięgnęłam po żadną jego książkę. A już na pewno po serię o Percym, jako że film pokochałam od pierwszej części! Sama tematyka ogromnie przypadła mi do gustu - uwielbiam mitologię! Kiedyś muszę sięgnąć po którąś książeczkę tego autora! Bardzo dziękuję za odwiedzinki i zapraszam ponownie jako że pojawił się nowy post :) pozdrawiam! ksiazkowa-przystan.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  10. I tak, chciałabym się zapisać do klubu książki :)

    OdpowiedzUsuń
  11. Hej tam. Chciałam Ci tylko dać znać, że nominowałam Cię do nowej zabawy blogowej (wymarzone czytadełko). Może weźmiesz udział?
    http://griffin-ulubione.blogspot.co.uk/2014/06/11-wymarzone-czytadeko.html

    OdpowiedzUsuń
  12. Szkoda, że tak słabo oceniłaś tą książkę. Mam ją u siebie i pewnie w końcu po nią sięgnę. Może będę miała inne wrażenia.

    OdpowiedzUsuń
  13. Hej. Ja jeszcze nie zaczełam swojej przygody z Percym, ale myślę, że mi się spodoba!
    Ogólnie fajny blog ;) Pozdrawiam
    http://recenzje-sophie.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  14. Niestety nie przepadam za tym autorem, moim zdaniem jego książki są zbyt dziecinne i niedopracowane.

    OdpowiedzUsuń
  15. Kocham tą książkę, jest pełna akcji i niesamowitych zdarzeń :D

    OdpowiedzUsuń